Archive for the ‘Εμπόρευμα’ Category

h1

Monopoly

Φεβρουαρίου 1, 2010

Προχτές είχε μια φοβερή μέρα …

Είπα να ξε-κουνήσω λίγο από τον καναπέ μου και να πάω για περπάτημα στο “δάσος” του Σέιχ Σου (στη Θεσσαλονίκη). Και ενώ περπάταγα στις χωμάτινες λεωφόρους που μόλις το περασμένο καλοκαίρι διάνοιξαν, ξεπροβάλει σε μια στροφή η πόλη. Κάθομαι για λίγο και τη χαζεύω. Κλείνω τα μάτια και την φαντάζομαι με πάρκα, με μεγάλα κτίρια, με υποθαλάσσια αρτηρία κλπ κλπ. Τότε κάνω κάποιους συνειρμούς ανάμεσα στην Monopoly και τη Salonicopoly

Και αναρωτιέμαι…

Τι είναι εν τέλη η monopoly;

Γυρνάω γρήγορα σπίτι και ξεκινάω το ψάξιμο.

Η μονόπολη, ένα από τα πιο δημοφιλή παιχνίδια του σύγχρονου κόσμου, έχει ως στόχο το κυνήγι του χρήματος και του μονοπωλίου. Το παιχνίδι μπορεί εύκολα να παιχτεί από παιδιά του δημοτικού μέχρι ενήλικες όλων των ηλικιών που γνωρίζουν στοιχειώδη αριθμητική. Παρόλα αυτά, πρόκειται για ένα παιχνίδι που δεν είχε αρχικά σχεδιαστεί για ψυχαγωγικούς σκοπούς αλλά για την επίλυση κάποιου οικονομικού προβλήματος.

Το 1904 η Ελίζαμπεθ (Λίζι) Μάτζι Φίλιπς, δημιούργησε ένα παιχνίδι μέσω του οποίου ήλπιζε να μπορέσει να εξηγήσει την απλή θεωρία των φόρων του Χένρι Τζωρτζ σύμφωνα με την οποία αν οι άνθρωποι έχουν κέρδη από την περιουσία τους, ανάλογα με το μέγεθος τής περιουσίας τους, τελικά όλη η περιουσία θα καταλήξει νομοτελειακά στα χέρια ενός και μόνο ανθρώπου. Το παιχνίδι της, “Το Παιχνίδι Του Νοικοκύρη”, εκδόθηκε λίγα χρόνια αργότερα. Άλλοι ενδιαφερόμενοι για επιτραπέζια ανακατασκεύασαν το παιχνίδι και μερικοί έφτιαξαν δικές τους σειρές. Στις αρχές της δεκαετίας του 30 είχε δημιουργηθεί ένα επιτραπέζιο με το όνομα Monopoly, παρόμοιο με τη σημερινή Monopoly που βγήκε στην αγορά από τους Αδελφούς Πάρκερ και τις μητρικές εταιρίες για το υπόλοιπο του 20ου αιώνα ως και τις αρχές του επομένου.

Το 1941, η Βρετανική Μυστική Υπηρεσία έβαλε τον Τζον Ουάντιγκτον, τον κατοχυρωμένο κατασκευαστή του παιχνιδιού εκτός Η.Π.Α., να δημιουργήσει μια ειδική έκδοση για τους κρατούμενους από τους ναζί του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσα στα παιχνίδια υπήρχαν κρυμμένοι χάρτες, πυξίδες, αληθινά χρήματα και άλλα χρήσιμα αντικείμενα για απόδραση.

Από την ιστορία του παιχνιδιού μπορεί κανείς να καταλάβει κατά πόσο μια τέτοια κατασκευή απευθύνεται σε παιδιά και σε πιο βαθμό επιδρά στην παιδική σκέψη κτίζοντας τα οικονομικά και κοινωνικά πρότυπα. Η μικρογραφία μιας μικρής ζούγκλας όπου ισχύει το δίκαιο του ισχυρού υποβόσκει μέσα σε παιχνίδια που δε σχεδιάστηκαν καν για παιδιά, όπως η μονόπολη και που ανακυκλώνουν την ίδια κοσμική αντίληψη που έμαθαν οι μεγαλύτεροι όταν εκείνοι ήταν παιδιά από τους παππούδες, για το κυνήγι της φλέβας χρυσού και του εύκολου κέρδους. Άλλωστε πόσο αθώο μπορεί να είναι ένα παιχνίδι που σχεδιάστηκε με σκοπό να επικυρώσει μια θεωρία για τον μονοπωλιακό πλούτο;

Αυτό είναι τελικά η Monopoly…

Advertisements
h1

Against modern football

Ιανουαρίου 11, 2010

Ήταν μια στιγμή που δεν περνάει τόσο αδιάφορη…

Ήταν μια στιγμή πολιτική, μέσα σε ένα γήπεδο…

Ήταν μια στιγμή που αφορά όλους, οπαδούς και μη…

«Με αφορμή την άνοδο του ΠΑΣ Γιάννινα στην μεγάλη κατηγορία, η πόλη μας είχε την “ευκαιρία” να καθίσει στα μεγάλα σαλόνια της Super League. Ενός θεσμού που βρίσκεται ανάμεσα στην τάξη και την ασφάλεια, το θέαμα και το εμπόρευμα.

Έτσι σε μια σειρά αλλαγών στο εθνικό στάδιο ώστε τα παραπάνω να βρουν εφαρμογή, είδαμε την εμφάνιση καμερών παρακολούθησης και ομάδας security που εποπτεύουν το χώρο μέσα και έξω από το γήπεδο, την απαγόρευση εισόδου με καφέ και τρόφιμα ώστε αυτά να αγοραστούν εντός του (σταδίου), την απαγόρευση φωτογράφισης και ανύψωσης πολιτικών πανό, καθώς και την έκδοση ονομαστικών εισιτηρίων. Επίσης, η έκτακτη αστυνόμευση και νομοθεσία, οι ατελείωτες απαγορεύσεις και η ιδιότυπη μεταχείριση του οπαδού, μέσα σε ένα γενικότερο σύμπλεγμα “ασφάλειας”, κάνει την εμφάνιση των ΜΑΤ από εξαίρεση σε κανόνα. Με όπλο την κατασκευή της ταυτότητας του οπαδού ως του πλέον αντικοινωνικού και βίαιου κομματιού, δοκιμάζονται πάνω του νέα κατασταλτικά μέτρα, που μπορούν όταν “χρειαστεί” να εφαρμοστούν σε ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια.

Με την πτώση του ιδιώνυμου ορφανού (ποινικοποίηση και φυλάκιση εκατοντάδων οπαδών, συνήθως για “παραπτώματα” που εκτός του γηπέδου δεν διώκονται), ως απόρροια μεγάλων κινητοποιήσεων οργανωμένων και μη οπαδών όλων σχεδόν των ομάδων , εξετάζεται από τα κρατικά επιτελεία η εφαρμογή της κάρτας οπαδού, όπως πρόσφατα έγινε στην Ιταλία. Το ιδιότυπο αυτό φακέλωμα θα είναι απαραίτητο για την παρακολούθηση οποιουδήποτε αγώνα εντός και εκτός έδρας και η κάρτα θα είναι απολύτως προσωπική. Παράλληλα με αυτή την κάρτα, θα λειτουργήσουν και τα τουρνικέ, ενώ μέσα στα πρώτα πέντε γήπεδα που θα εγκαταστήσουν αυτό το σύστημα να είναι και αυτό των Ιωαννίνων.

Βέβαια σε όλα τα παραπάνω τον πρώτο λόγο πρέπει να έχουν οι οπαδοί. Έτσι σε μια σειρά κινητοποιήσεων ανά την Ελλάδα, οπαδοί του ΠΑΣ συμμετείχαν ενεργά ανυψώνοντας πανό εναντίωσης στην κάρτα οπαδού και στην ειδική μεταχείρισή τους. Σε αντίστοιχη προσπάθεια για σεβασμό και αξιοπρέπεια οπαδοί από όλη την Ιταλία ενώθηκαν, και φαίνεται να κέρδισαν την μάχη ενάντια στην κάρτα οπαδών. ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΚΑΙ ΕΔΩ;»

Από την εφημερίδα τοίχου πάρτε τάρα

Για περισσότερες πληροφορίες και στο http://rfu.blogspot.com/

h1

Η βιτρίνα…

Νοέμβριος 19, 2009

-Κοίτα αυτό το παλτό!!!

-Που?

-Να! Εκεί στη βιτρίνα!

-Καλό είναι.

-Όχι απλά καλό. ΤΕΛΕΙΟ!!!

-Θα το πάρω!!!

-Μα δεν είναι ακριβό?

-Δεν πειράζει θα το πληρώσω με την πιστωτική μου κάρτα.

-Δεν έχεις παρόμοιο?

-Ναι!

-Και τι το θέλεις και αυτό? Άσε που θα χρεωθείς και άλλο.

-Δεν με πειράζει καθόλου. Θα είμαι στη ΜΟΔΑ!!!

36

Η αρχή του φετιχισμού του εμπορεύματος, η κατακυρίευση της κοινωνίας από “αντικείμενα υπεραισθητά αν και γίνονται αισθητά”, ολοκληρώνεται απόλυτα μέσα στο θέαμα, όπου ο αισθητός κόσμος αντικαθίσταται από μια επιλογή εικόνων, που υπάρχει πάνω από αυτόν και που, παράλληλα, έχει κατορθώσει να αναγνωριστεί σαν το κατεξοχήν αισθητό.

Guy Debord,  Η κοινωνία του θεάματος